حیفم آمد این پست را شما هم نخوانید...
نوشته شده توسط حامد در ساعت ۱٢:٢۳ ب.ظ در یکشنبه ٢٤ آذر ،۱۳۸٧
مدت ها قبل هم تعلیمات تائو را خوانده بودم، ولی نه این قدر که این بار برایم معنی دار و لذت بخش است. تصمیم گرفتم هر از چند گاهی، بخش هایی را که برای خودم جالب تر است، اینجا بیاورم.
برای آشنایی بیشتر و دسترسی به متن اصلی، به این وبلاگ مراجعه کنید:
(9)
کاسه خود را بیش از اندازه پر کنید،
لبریز می شود.
چاقوی خود را بیش از حد تیز کنید،
کند می شود.
به دنبال پول و راحتی باشید؛
دلتان هرگز آرام نمی گیرد.
به دنبال تایید دیگران باشید؛
برده آن ها خواهید بود.
کار خود ر انجام دهید، سپس رها کنید.
این تنها راه آرامش یافتن است.
(11)
برای ساختن چرخ محور ها را به هم وصل می کنیم،
ولی این فضای تهی میان چرخ است
که باعث چرخش آن می شود.
از گل کوزه ای می سازیم،
این خالی درون کوزه است
که آب را در خود جای می دهد.
از چوب خانه ای بنا می کنیم،
این فضای خالی درون خانه است
که برای زندگی سودمند است.
مشغول هستی ایم
در حالی که این نیستی است که به کار ما می آید.
(٢٧)
انسان خوب کسی نیست جز آموزگاری برای انسان بد.
انسان بد کسی نیست جز چالشی برای انسان خوب.
تا ماه رسیده آهم امشب
آهم نرسد به ماهم امشب
بی ماه رخش نخفته چشمم
ای ماه! تویی گواهم امشب
دیشب ز تو دیده ام نگاهی
در حسرت آن نگاهم امشب
در بزم تو بود هر شبم جای
آن جا ز چه نیست راهم امشب؟
مرغ سحری رفیق نالید
از ناله صبحگاهم امشب
در این سراب فنا چشمه ی حیات منم؟
وگر به خشم روی صدهزار سال زمن
به عاقبت به من آیی که منتهات منم؟
نگفتمت که به نقش جهان مشو راضی
که نقش بند سراپرده ی رضات منم؟
نگفتمت که منم بحر و تو یکی ماهی
مرو به خشک که دریای باصفات منم؟
نگفتمت که چو مرغان به سوی دام مرو
بیا که قوت پرواز پر و پات منم ؟
نگفتمت که تو را ره زنند و سرد کنند
که آتش و تپش و گرمی هوات منم؟
نگفتمت که صفت های زشت بر تو نهند
که گم کنی که سر چشمه ی صفات منم؟
اگر چراغ دلی دان که راه خانه کجاست
وگر خدا صفتی دان که کدخدات منم
-- مولانا
ما از خداي گم شده ايم ، او به جستجوست
چون ما نيازمند و گرفتار آرزوست
گاهي به برگ لاله نويسد پيام خويش
گاهي درون سينه مرغان به هاي و هوست
در نرگس آرميد که بيند جمال ما
چندان کرشمه دان که نگاهش به گفتگوست
آهي سحرگهي که زند در فراق ما
بيرون و اندرون ، زبر و زير و چارسوست
هنگامه بست از پي ديدار خاکيي
نظاره را بهانه تماشاي رنگ و بوست
پنهان به ذره ذره و نا آشنا هنوز
پيدا چو ماهتاب و به آغوش کاخ و کوست
در خاکدان ما گهر زندگي گم است
اين گوهري که گم شده مائيم يا که اوست
-- اقبال لاهوري